POECI


Janusz Szuber
       Urodzony w 1948 roku, sanoczanin, zadebiutował późno, w wieku 46 lat (przez ponad dwie i pół dekady pisząc wyłącznie do szuflady) tomikiem “Paradne ubranko i inne wiersze” (1995).  Publikuje  również  szkice  i  eseje.  Swoje

utwory ogłaszał m.in. na łamach “Tygodnika Powszechnego”, “Kultury” – paryskiej, “Twórczości”, “Odry”, “Kwartalnika Artystycznego”, “Zeszytów Literackich, “Voix d'encre”, “Archipel”, “La Poligraphe”, “Books in Canada”, “Die Horen”, “Viento Sur”. Jego wiersze są tłumaczone na język francuski, niemiecki, angielski, ukraiński, hiszpański, słoweński, hebrajski, flamandzki i in. Współzałożyciel stowarzyszenia Korporacja Literacka w Sanoku i pierwszy redaktor naczelny “Dodatku Kulturalnego”, członek zespołów redakcyjnych: “Impresje Muzealne” (przy Muzeum Historycznym w Sanoku) i “Acta Pancoviana”. Pod jego redakcją i w jego wyborze ukazał się tom wierszy Mariana Pankowskiego “Moje słowo prowincjonalne”. Współpracownik “Nowej Okolicy Poetów” i “Rzeczypospolitej”, gdzie miał swój stały felieton “Czytane na prowincji”. Dotąd wydał: “Paradne ubranko i inne wiersze”, “Apokryfy i epitafia sanockie”, “Pan Dymiącego Zwierciadła”, “Gorzkie prowincje”, “Srebrnopióre ogrody”, “Śniąc siebie w obcym domu”, “O chłopcu mieszającym powidła”, “Biedronka na śniegu”, “7 Gedichte/Wierszy”, “Okrągłe oko pogody”, “Z żółtego metalu”, “19 wierszy”. W roku 2001 ukazał się jego kolejny tom “Las w lustrach”, w 2003 – “Lekcja Tejrezjasza” i “Glina, ogień, popiół” – wydana na prawach rękopisu, a w 2004 “Tam, gdzie niedźwiedzie piwo warzą”. Laureat Nagrody Fundacji Kultury, Nagrody Poetyckiej im. Kazimiery Iłłakowiczówny, Nagrody Literackiej im. Barbary Sadowskiej, Nagrody Fundacji im. Turzańskich (Toronto), dwukrotnie wyróżniony Nagrodą Miasta Sanoka oraz Nagrodami Wojewody Krośnieńskiego i Prezydenta Miasta Rzeszowa. Członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i PEN Clubu.


Marian Pankowski
        Urodzony w 1919 r. w Sanoku, poeta, prozaik, krytyk literacki i tłumacz. Od 1938 r. studiował filologię polską na UJ. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939, w 1942 r. aresztowany przez Gestapo za przynależność do ZWZ; od kwietnia 1945 więzień niemieckich obozów koncentracyjnych.

       Po wyzwoleniu osiadł w Belgii, w 1950 r. ukończył studia orientalistyczne i slawistyczne na Universite Libre w Brukseli, został lektorem języka polskiego i wykładowcą literatury polskiej XX wieku na tejże uczelni. Od 1980 – kierownik katedry tej literatury. Związany z Londyńską Oficyną Poetów i Malarzy oraz paryskim Instytutem Literackim, od 1958 r. publikował także w kraju.
       Pisze w językach polskim i francuskim, tłumaczy poezję polską na francuski oraz wiersze francuskie i niemieckie na polski.
       W twórczości swej, zwłaszcza w powieściach, Pankowski – rekonstruując typowe biografie Polaków – demitologizuje historię Polski, rozprawiając się z patriotyczno-martyrologiczną hagiografią historyczną, przeciwstawiając romantycznemu wizerunkowi ojczyzny pospolitą Kartoflanię lub siermiężną Macierzyznę. W sztukach poddaje demistyfikacji mity znamienne dla zrutynizowanej kultury europejskiej, z uporem dążąc do określenia własnej tożsamości. Utwory Pankowskiego cechuje plastyczność, bujność i jaskrawość języka, eksperymentowanie zasobami leksykalnymi polszczyzny w celu dotarcia do pierwotnego znaczenia wyrazów, zagubionego w utartych zwrotach. Jako krytyk ogłosił szkice o Leśmianie (Leśmian. La revolte d'un poete contre les limite
s, Bruksela 1967) oraz przełożył jego rosyjskie wiersze, pisał też o twórczości S. Wyspiańskiego i W. Rolicza-Liedera. Opracował (przekłady, artykuł wprowadzający) nr “Le journal des poetes” poświęcony współczesnej poezji polskiej (1957). Ostatnia jego książka “W stronę miłości” została nominowana do Nagrody Literackiej NIKE 2002.


następna strona >>>